طور توحيد : اى تجليگاه انوار حقيقت خاك تو * در تجلى طور توحيد است خاك پاك تو كعبه‌ى اهل ولا ، اى سرزمين كربلا * توتياى ديده‌ى دل خاك تو ، خاشاك تو مىزند دل هر چه باداباد در درياى عشق * تشنه‌ى آب فرات از خاك آتشناك تو آفتاب از عرش خواهد همچو فرش ره نهد * سر به پاى تكسوار چابك و چالاك تو با فروغ مهر هفتاد و دو خورشيدت به خاك * رنگ مىبازد از آفاق انجم افلاك تو سروران را سرورى دارد كه دارد بر سر او * تاج « كرَّمنا » به عزت خواجه‌ى « لولاك » تو آسمان بايد كه خون از ابر بارد بر زمين * زانكه در گوش فلك پيچيده شد پژواك تو رهرو حق از سر اخلاص كى افتد ز پاى * برندارد دست تا از حلقه‌ى فتراك تو دشت تو گلگشت ما دست و دل از جان شستگان * باغ داغستان لاله ، لعل‌گون از خاك تو راهى راه رهايى را كجا باك از هلاك * جان هلاك با حقيقت رهرو بىباك تو در ديار درد و دورى ، ديرى از غم خون گريست * « ياور » سر در گريبان و گريبان چاك تو « 1 »

--> ( 1 ) - كيهان فرهنگى ؛ سال دهم ؛ شماره 3 .